Vier weken nadat Karin haar hoofd had gestoten, voelde ze dat er iets niet klopte. De klachten bleven, terwijl ze eigenlijk al minder hadden moeten worden. Ze was extreem moe, duizelig en had moeite met haar evenwicht. Lezen, tv kijken of autorijden lukte niet meer.
“Voor een lichte hersenschudding voelde dit helemaal niet licht.”
Toch ging ze eerst mee in de uitleg dat het vanzelf beter zou worden. Maar haar lichaam gaf iets anders aan.

Karin kwam in een lange zoektocht terecht. Ze bezocht verschillende specialisten en kreeg meerdere onderzoeken. Maar telkens kwam dezelfde boodschap: er was niets te zien.
Ondertussen werden haar klachten erger en kwamen er nieuwe bij. Behandelingen hielpen soms even, maar nooit blijvend.
“Je blijft zoeken naar iets wat je kunt vastpakken, maar dat was er niet.”
Dat maakte haar onzeker. Want als er niets te zien is, waar komt de pijn dan vandaan?

De klachten namen haar leven langzaam over. Werken ging niet meer en uiteindelijk moest ze haar baan opgeven. Thuis kon ze minder doen en ze miste veel momenten met haar kinderen.
“De wereld gaat door, maar jij staat stil.”
Ze voelde zich vaak alleen en onbegrepen. Juist omdat er geen duidelijke oorzaak was, vond ze het lastig om uit te leggen wat er speelde. Dat maakte het nóg zwaarder.

De omslag kwam toen Karin leerde dat haar lichaam niet stuk was. Haar klachten waren echt, maar haar zenuwstelsel stond als het ware continu ‘aan’.
Dat inzicht gaf voor het eerst rust én hoop.
Met hulp van een lichaamsgerichte psycholoog leerde ze haar lichaam beter voelen en begrijpen. Ze ontdekte hoe spanning, emoties en overbelasting haar klachten beïnvloedden.
“Toen ik dat begon te zien, veranderde er iets. Ik hoefde niet meer te vechten tegen mijn lichaam.”

Het herstel ging langzaam, in kleine stappen. Karin begon weer voorzichtig te bewegen en bouwde haar dagen rustig op. Ze nam bewust rustmomenten en leerde haar grenzen herkennen. Het ging met hele kleine stapjes vooruit, maar dat voelde groots. En soms deed ze wel te veel waardoor de klachten weer opspeelde maar ze leerde dat dat erbij hoorde, ook dat je soms te snel wilt gaan…
Door haar zenuwstelsel tot rust te brengen en beter naar haar lichaam te luisteren, namen haar klachten stap voor stap af.

Vandaag leeft Karin weer. Ze heeft haar eigen coachpraktijk en kan haar werk zelf indelen. Ze heeft weer energie en kan genieten van het dagelijks leven.
“Ik leef weer, in plaats van dat ik alleen maar overleef.”
Ze blijft wel alert op haar balans. Door goed naar haar lichaam te luisteren, voorkomt ze dat klachten terugkomen.

Karin wil anderen vooral hoop geven.
“Je lichaam is niet stuk, ook al voelt dat soms wel zo.”
Volgens haar begint herstel met begrijpen wat er in je lichaam gebeurt. En met kleine stappen vooruit, hoe klein ze ook lijken. Ze benadrukt ook hoe belangrijk het is om erover te praten:
“Blijf er niet alleen mee rondlopen. Ook al voel je je soms een aansteller, blijf erover praten.”