“Ik ben toch niet gek? Ik voel wat ik voel. En dat is pijn, heel veel pijn.”

Zo beschrijft Jacqueline (50), apothekersassistente, het moment waarop ze begon te twijfelen aan alles wat haar tot dan toe verteld werd. Na talloze onderzoeken, doorverwijzingen en second opinions bleef één gevoel overheersen: er klopte iets niet. En niemand kon haar vertellen wat.
De eerste signalen: pijn die niet verdween
Jacqueline’s klachten begonnen met pijn in haar onderrug. In eerste instantie leek het onschuldig. Misschien een verkeerde houding, dacht ze, of iets dat “vastzat”. Een paar keer naar de fysiotherapeut, en dan zou het wel overgaan. Maar de pijn bleef.

Wat volgde was een intens traject door de zorg: fysiotherapie, huisarts, röntgenfoto’s, scans, neurologisch onderzoek, EMG, reumatoloog, nieuwe medicatie en zelfs een second opinion in een ander ziekenhuis. In totaal duurde het anderhalf tot twee jaar voordat Jacqueline bij pijnrevalidatie terechtkwam. Bij Beatrixoord in Haren werd al tijdens het eerste gesprek duidelijk wat de oorzaak van haar pijn was.

In die periode probeerde Jacqueline haar leven zo normaal mogelijk voort te zetten. Ze bleef werken en bewegen, maar alles ging met aanpassingen. De nachten waren kort, de pijn constant aanwezig. Emotioneel werd het steeds zwaarder: frustratie, boosheid en verdriet wisselden elkaar af.

De twaalf weken durende multidisciplinaire pijnrevalidatie werd een keerpunt. Jacqueline leerde luisteren naar haar lichaam, ontspanning opzoeken en grenzen stellen. Ze leerde dat geest en lichaam één geheel zijn en dat zelfzorg geen luxe is, maar noodzaak.

Vandaag heeft Jacqueline nog maar weinig pijn. En als die er soms is, kan ze die plaatsen. Stress of te weinig ontspanning zijn signalen geworden, geen vijanden meer. Ze noemt het een nieuwe way of life – een echte lifechanger.

Kom op voor wat jij voelt. Laat je niet afschepen. Vraag om doorverwijzing naar pijnrevalidatie. Schaam je niet – je bent niet de enige. Je hebt niets te verliezen, alleen maar te winnen.